Bestemming onbekend – Paul Mosier

De trein waar ik in zit heeft zestien rijtuigen.

Korte inhoud
Als Riders grootmoeder sterft, is er nog maar één familielid bij wie ze terechtkan: een oudoom in Chicago die ze nooit eerder heeft ontmoet. Om daar te komen wordt ze in Californië op de trein gezet voor een dagenlange reis. Helemaal aan haar lot overgelaten is ze niet: omdat ze minderjarig is, wordt ze in de gaten gehouden door Dorothea, een medewerkster van de spoorwegmaatschappij. Rider heeft niet veel bezittingen: alleen een rugzak, wat geld voor eten voor onderweg – dat ze op de eerste dag al uitgeeft – en een doos met iets belangrijks erin. Tijdens haar reis komt Rider erachter dat de trein een wereld op zich is, met bijzondere bewoners die ze gaandeweg beter leert kennen, zoals de oude Carlos, Neal van de snackbar, de padvinder die van gedichten houdt, en Dorothea natuurlijk. Maar een treinreis is ook tijdelijk, dus van al die mensen die ze net heeft leren kennen zal ze ook weer afscheid moeten nemen. De indruk die deze mensen achterlaten is echter onuitwisbaar. En wat zit er toch in die doos die zij koestert?

Voelen is iets wat ik zo min mogelijk probeer te doen. Ik word er steeds beter in.

Auteur
“Paul Mosier schrijft al zijn hele leven, maar sinds 2011 ook boeken. Hij woont in Phoenix, Arizona, met zijn vrouw en twee dochters en is dol op treinreizen. Na twee in eigen beheer uitgegeven romans is Bestemming onbekend zijn jeugdboekendebuut, dat jubelend is ontvangen.”

Mijn tijdbalk strekt zich achter me uit, een opsomming van andermans fouten en verkeerde keuzes en droevigheid waardoor ik in deze stoel in deze trein in deze nacht ben beland.

Mijn mening
In tegenstelling tot de plaatjes op sommige websites is mijn cover van het boek blauw, wat veel mooier is dan rood, vind ik. Het komt allemaal heel mooi tot zijn recht zo!

‘Rider’ (13) woonde na de dood van haar moeder twee jaar bij haar grootmoeder. Ze had het daar niet geweldig goed, maar zoals ze zelf zegt: het was vertrouwde ellende, het was wat ze kende. Nu wordt ze op de trein gezet voor een lange reis naar een onbekende oudoom in Chicago.
Tijdens de reis wordt ze begeleid door Dorothea, een medewerkster van de spoorwegmaatschappij, maar zij kan natuurlijk niet continu op Rider letten. Aangezien Rider al voor vertrek al haar eet- en drinkgeld uitgegeven heeft moet ze manieren verzinnen om aan geld en eten en drinken te komen. Dat gaat niet allemaal geheel volgens de regels uiteraard.
De eenzame en sombere Rider leert veel mensen kennen in de trein, die een hele wereld op zich blijkt te zijn. Ook lukt het haar met behulp van al die fijne mensen om haar verdriet wat te verwerken.

Dit is echt een boek om in één keer uit te lezen; het grijpt je vanaf de eerste pagina en houdt je in zijn greep tot ver nadat je het uitgelezen hebt.
Hoofdpersoon Rider komt helemaal tot leven en weet je te raken op verschillende manieren. Ze heeft in haar korte leventje al veel te veel meegemaakt en is dus geestelijk wel wat ouder dan 13 jaar, heel zelfstandig en niet op haar mondje gevallen. Ze weet je aan het lachen te krijgen, maar vertedert je ook, want ze is ook gewoon een opgroeiende puber inclusief buien en verliefdheden. En dan het verdriet wat ze letterlijk met zich meedraagt… Dat raakt je!

Wat is dit een ontroerend en onwijs mooi verhaal! Ik zat op het eind echt met tranen in mijn ogen. Het mag dan wel een jeugdboek zijn, maar het is zeker voor volwassenen ook de moeite waard om te lezen. Mooi, mooi, mooi!!

Al voordat ze stierf was ik altijd een moederloos kind geweest.

Bestemming onbekend
ISBN 9789047709947 – Uitgever: Lemniscaat -159 pagina’s – Verschenen: februari 2018 – Originele titel: Train I ride – Vertaald door: Lydia Meeder – Leeftijd: 12+

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.