Elke dag, als de zon achter het ijs verdween,
keek Pingwing naar de lucht en droomde hij
over de andere kant van de zon.
Korte inhoud
“Pingwing vindt het maar saai op de Zuidpool. Het is er koud, de kleuren zijn er altijd hetzelfde en hij beleeft nooit iets spannends. Maar dan gebeurt er iets ongelooflijks! Pingwing krijgt de kans van zijn leven en gaat op reis naar de andere kant van de zon. Maar heeft hij wel echt zo’n fijne vakantie…?” Continue reading
Het verloren meisje lijkt op mij, ook al is ze pas twee en ben ik bijna elf. Ze heeft golvend haar en hetzelfde spleetje tussen haar tanden.
Korte inhoud
“Als haar ouders het huis verbouwen, gaat Iris een tijdje bij haar grootmoeder logeren. Mimi is geen saaie doorsnee-oma: ze bruist altijd van de energie, danst door de keuken, zwemt in zee, ook al is het koud… Iedere dag is een avontuur.
Maar Mimi doet steeds vreemdere dingen. Smeert ze nou echt jam op haar roerei omdat ze denkt dat Iris dat lekker vindt? Al die spullen die zich in huis opstapelen, zijn dat nou echt allemaal dingen om te bewaren? Of is er iets anders aan de hand?
En wie is toch Coral? Het meisje van de foto boven de haard, dat zo ongelooflijk veel op Iris lijkt?” Continue reading
Op een van de planken stond een bijzondere verzameling voorwerpen uitgestald: voorwerpen waarvan ze zeker wist dat ze aanwijzingen vormden om de Archivarissen te vinden, als een soort schatkaart.
Korte inhoud
“Er gebeuren vreemde dingen. Een klant wandelt Pages & Co binnen, op zoek naar een boek… en opeens weet hij niet meer welk verhaal hij eigenlijk zocht. Matilda en haar familie weten dat er iets aan de hand is in de boekenwereld, maar wat?
De Underwoods hebben steeds meer macht in de Onderbibliotheek, maar zijn vooral met hun eigen plannen bezig. En daarvoor hebben ze Matilda nodig. Samen met haar beste vriend Oskar verlaat Matilda de veilige omgeving van de boekwinkel om naar Amerika te vliegen en een spoor te volgen dat moet leiden naar de Archivisten. Ze moeten het boekwalen redden voor het te laat is!
Althans, dat is het idee. Maar dwalen door verhalen-in-verhalen is niet zonder gevaar. En algauw blijkt dat er veel meer op het spel staat en dat boekenmagie toch anders werkt dan ze ooit hadden gedacht. Met een vleugje verbeelding en hulp van een bijzondere bekende zetten ze alles op alles om de verhalen te bevrijden.” Continue reading
Draken, denk ik, en in een flits ben ik terug in Raas, waar ik op Vlads rug boven de Bodemloze Oceaan vlieg. De golven breken ver onder ons en Vlad spuwt een straal vuur. Ik voel de warmte en ruik de zwavel.
Korte inhoud
“De tweeling Arthur en Roos kan niet wachten om terug te keren naar Raas, een land vol draken, zeemeerminnen, eenhoorns en ninja-tovenaars, waar alles wat ze maar kunnen bedenken echt bestaat. Deze fantasiewereld kunnen ze bereiken via het vouwbed op de zolder van hun opa. Maar als Arthur en Roos weer in Raas zijn ontvangen ze een bericht van hun vogelverschrikkervijand Strokop: Wat zit er in de Doos? In de Doos stopte de tweeling vroeger de dingen waar ze het allerbangst voor waren en als Strokop hem in handen krijgt, is Raas in groot gevaar. Voor ze het weten zitten ze midden in een nieuw avontuur en ontdekken ze delen van Raas die ze bijna vergeten waren. Zullen ze op tijd bij de Doos komen?” Continue reading
Ties en Gozert.
Bij hen was ik niet apart. Niet anders. Niet raar. Nee, bij hen was ik gewoon Luna. Niets-aan-de-hand-Luna.
Korte inhoud
“Luna hoort stemmen die haar lastigvallen. Stemmen die niemand anders kan horen. Daarom zit ze in Huize Hoopvol. Toch is haar leven sinds kort iets beter: ieder weekend mag ze bij Ties logeren. Zijn ouders denken niet dat ze gek is. Bovendien is Gozert daar: de onzichtbare vriend van Ties, die Luna ook kan horen.
Maar er komt een einde aan die fijne periode als Luna’s moeder haar meeneemt naar het verlaten vakantiepark van haar vader. Daar is helemaal niets te beleven.
Hoewel… Gozert is meegekomen. En het vakantiepark blijkt toch niet zo verlaten…
(Luna speelt zich af in de wereld van Gozert, maar kan ook goed los gelezen worden.)” Continue reading
Ik hoorde haar naam. Ik hoorde haar stem. Ik wist dat zij het was. Het duurde alleen even voordat ik van mijn verbazing bekomen was.
Korte inhoud
“Saar weet wat ze verbergt. Dat ze haar leven mooier laat uitschijnen dan het in werkelijkheid is. Niemand beseft wat zich écht in haar gezin afspeelt. Niemand begrijpt dat ze de lakens deelt met de vijand. Maar ze heeft geen keuze. Wat ze deelt met hem schept een band die ze onmogelijk kan verbreken. Toch vreet de relatie aan haar, elke dag meer en meer. Wanneer ze ten einde raad contact zoekt met psychologe Kathleen Verlinden, ondervindt die al snel dat Saars schreeuw om hulp dringender is dan zij zelf beseft.
Ook Kathleens leven komt volledig op zijn kop te staan wanneer een vrouw uit haar verleden onverwachts opduikt en oude wonden openrijt. Spreekt de vrouw echt de waarheid of speelt zij een verraderlijk spel?” Continue reading
Elk huis heeft een verhaal.
Bij ons is het een spookverhaal.
Het is ook een leugen.
Korte inhoud
“‘Hoe was het om in dat huis te wonen?’ Maggie Holt is die vraag wel gewend. Vijfentwintig jaar geleden verhuisde ze met haar ouders, Ewan en Jess, naar Baneberry Hall, een negentiende-eeuws landhuis in Vermont. Drie weken later waren ze er halsoverkop uit vertrokken; een traumatische gebeurtenis waarover Ewan later een bestseller zou schrijven.
Tegenwoordig knapt Maggie oude woningen op en ze kan zich de gebeurtenissen van toen nauwelijks herinneren. Ze gelooft ook eigenlijk geen woord van wat er in haar vaders boek staat.
Wanneer ze na zijn dood Baneberry Hall erft, gaat ze terug naar de plek waar het allemaal begon. Ze is van plan om het pand een facelift te geven en te verkopen. Haar terugkeer wordt met argusogen bekeken door de inwoners, want het kleine stadje is er niet goed vanaf gekomen in haar vaders boek.
Zodra Maggie over de drempel van Baneberry Hall stapt begint ze zich af te vragen of er toch geen waarheid in het boek schuilt.” Continue reading
Ik wilde dat mijn huis een gewoon huis was, daar in de diepte, bij de levenden. Ik wilde dat mijn familie gewoon was. Maar mijn huis heeft kippenpoten en mijn grootmoeder is een Jaga en de Poortwachter tussen deze wereld en de volgende.
Korte inhoud
“Marinka droomt van een normaal leven, waar haar huis lang genoeg op één plaats blijft staan en ze vrienden kan maken. Maar haar huis loopt weg wanneer het zin heeft. Marinka’s oma is namelijk Baba Jaga, die de zielen van dode mensen door de Poort begeleidt. Als Marinka weg wil lopen van haar oma om haar eigen pad te vinden, heeft haar huis een heel ander idee…” Continue reading
Ottilie rukte haar blik los van het monster en speurde om zich heen naar de heks die haar achtervolgde in haar nachtmerries.
Korte inhoud
“Het bloedstollend spannende slot van een fantasyserie over loyaliteit, vriendschap en monsters, voor stoere meisjes én jongens! Als allereerste meisje ooit is Ottilie toegelaten tot het genootschap van drochtenjagers, waar ze zichzelf keer op keer bewezen heeft. Maar nu zijn de drochtenjagers zelf het doelwit van een gevaarlijker vijand dan ooit. Ottilie en haar vrienden moeten de strijd aangaan met een heks die hen vervloekt, en daarvoor moeten misschien nog wel veel meer regels gebroken worden dan ze al heeft gedaan.” Continue reading
Hoi Pelle.
Dit zijn de eerste woorden die mijn dode vader aan mij schrijft. Het is het briefje waar een 1 op staat.
Korte inhoud
“Pelle is hoogbegaafd en weet alles. Als hij te veel verdriet voelt, somt hij graag feiten op in zijn hoofd. Dat mieren een vlot kunnen bouwen om een overstroming te overleven. Dat er een naam bestaat voor de angst dat er pindakaas aan je gehemelte blijft plakken. Dat soort dingen.
Op een dag, een jaar na het overlijden van zijn vader, krijgt Pelle een schoenendoos die gevuld met is grotere en kleinere briefjes en ingepakte voorwerpen. Op de briefjes staan opdrachten. Pelle is vastbesloten alles uit te voeren. Niet alleen raakt hij daardoor in grappige en bijzondere situaties verzeild, ook komen er nieuwe mensen in zijn leven die ervoor zorgen dat hij en zijn moeder het leven weer zachtjes durven te omarmen.” Continue reading