Het boek “Ik wist niet wie ik was, waar ik was en hoe ik op deze verlaten plek terecht was gekomen. Mijn kop deed barstens zeer, dat wist ik wel. Het was alsof iemand er met een hamer alle herinneringen uit had geslagen – en hoe hard ik het ook probeerde, ik kon ze niet meer terugvinden.”
Een jongen komt bij op een bloedhete uitgestrekte en verlaten gele grasvlakte. Hij heeft geen idee wie hij is en hoe hij daar is terechtgekomen. Gelukkig ziet hij een rugzak liggen met daarin onder andere wat water, wat kleding, geld, een foto van een grijs gebouw én een mobiele telefoon. De redding is nabij, want hij kan de politie bellen! Maar dan ziet hij dat er een voicemailbericht is ingesproken: “Wat er ook gebeurt, bel in geen geval de politie.” Het is zijn eigen stem, dus hij moet het bericht wel vertrouwen. Hij zal dus zelfstandig moeten zien te achterhalen wie hij is en waarom hij zijn geheugen kwijt is. Continue reading →
ISBN 9789026612718 Uitgever: Callenbach 256 pagina’s Verschenen: september 2014 Originele titel: Thousand words Vertaald door: Ernst Bergboer
Achterflap:
“Hot shot van Jennifer Brown: een gewaagde foto gaat viraal. Ashleighs vriendje Kaleb gaat naar de universiteit. Ashleigh is bang dat hij haar zal vergeten. Tijdens een feestje jutten haar vriendinnen haar op om hem een naaktfoto van zichzelf te sturen. Zonder echt na te denken loopt ze naar de badkamer, kleedt zich uit, maakt een foto in de manshoge spiegel en drukt op ‘verzenden’. Niet veel later gaat hun relatie uit en neemt Kaleb wraak door haar foto naar zijn hele honkbalteam te sturen. En die jongens houden hem niet voor zichzelf.
Jennifer Brown schrijft young adults met stevige thema’s. Haar debuut ‘Hate list‘ werd als kerntitel genomineerd voor de Jonge Jury. Ook haar tweede roman ‘Bitter love‘ maakt indruk. Nu is ze terug met ‘Hotshot‘, een indringend verhaal over de gevolgen van wat een simpele inschattingsfout lijkt.”
Recensie:
Ashleigh heeft een taakstraf van 40 uur gekregen nadat ze haar, nu ex-, vriendje onder druk van haar vriendinnen een naaktfoto van zichzelf stuurde en hij die foto verspreid heeft. Ze moet in die 40 uur voor Teen Talk voorlichtingsmateriaal ontwerpen over social media, om te voorkomen dat anderen dezelfde fout maken als zij. Continue reading →
ISBN 9789491875021 Uitgever: LetterRijn 165 pagina’s Verschenen: mei 2014
Achterflap:
“”Kom dansen.’ Donja trekt me weg van Ard. We dansen een paar lange nummers achter elkaar door en zingen mee, alsof wij op het podium staan. Langzaam voel ik me meer relaxed, al blijven de ogen van Beer en Ard prikken. Ik probeer er niet op te letten en draai mijn rug naar hen toe. Liefst verdwijn ik verder in de menigte, maar Donja wil hier blijven. Zeker Beer in de gaten houden. ‘Hij kijkt naar je,’ overschreeuwt Donja de muziek. ‘Pech.’ ‘Hij vindt je leuk.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Veel te oud.’ ‘Welnee, hij is twintig of zo. Net als Beer. Vijf jaar verschil. Kan best.’ ‘Mijn moeder ziet me aankomen.’ ‘Het gaat toch niet om haar.’ Ik bijt bijna mijn tong af en laat me meevoeren op de muziek. Typisch een Donja-opmerking.”
Tijdens een middag shoppen ontdekt Pasca in een oud winkeltje een amulet. De amulet leidt tot de ontmoeting met de oude vrouw Geertje, die een groot deel van haar leven een geheim met zich heeft meegedragen en daar tot op de dag van vandaag last van heeft. Terwijl Pasca op zoek gaat naar haar eigen identiteit raakt ze verwikkeld in spannende situaties. Zo wordt ze hevig verliefd op een wel heel foute jongen, ontstaat er ruzie met haar hartsvriendin en ontdekt ze na een emotioneel gesprek met Geertje dat je in je leven heel wat keuzes maakt. Keuzes die soms slecht uit kunnen pakken.”
Recensie:
Yvonne Deinert schreef met Het midden van nergens haar debuut YA-roman. Bij het boek horen ook een trailer en een playlist met muziek die de sfeer van het verhaal goed weten te onderstrepen.
“Waarom kan ik niet gewoon zo verliefd worden als Donja? Ik twijfel altijd of het wel echt is, of ik het wel wil, en of ik me niet vergis. Donja heeft dat nooit. Zij doet, ik denk.”
De 15-jarige Pasca en haar beste vriendin Donja zijn goths. Pasca’s strenge ouders weten er niks van, want ze zouden het afkeuren. Ze zijn pas tevreden met Pasca als ze het goed doet op school en netjes op haar broertje past. Daarom kleedt Pasca zich iedere ochtend om bij Donja, wiens moeder veel relaxter is, om toch als goth naar school te kunnen. Ze draagt een afdankertje van Donja omdat ze zelf geen geld heeft voor een nieuwe jurk. Ook voor de prachtige groene amulet die ze in een antiekwinkeltje van een oude dame gezien heeft, heeft ze geen geld. Samen met Donja gaat Pasca naar een Gothic feest waar ze de oudere Ard ontmoet, hij heeft meteen een oogje op haar. Ard is fotograaf en geeft haar zijn visitekaartje, hij wil haar graag fotograferen. Pasca is wel nieuwsgierig , maar durft in eerste instantie niet te geloven dat hij wat voor haar voelt.
“Eén voor één denk ik terug aan alle gebeurtenissen van de laatste dagen. Steeds meer voelde ik me goth worden. Sterker, mooier, steeds meer zoals ik wil zijn.”
Als Donja haar op een dag zegt een andere omkleedplek te zoeken, omdat zij bij haar vriendje wil gaan wonen, voelt Pasca zich in de steek gelaten. Thuis kan ze zichzelf niet zijn en nu kan ze ook niet meer bij Donja terecht. Pasca besluit dat het tijd wordt om zichzelf te kunnen zijn, alles moet anders. De keuzes die ze maakt drijven haar in de armen van de foute Ard en brengen haar in contact met de oude dame van de antiekwinkel, die zelf ook nog altijd last heeft van de keuzes die ze in haar leven gemaakt heeft.
“The middle of nowhere, het midden van nergens, de mooiste plaats op aard. Kon ik daar maar heen.”
Het midden van nergens is een herkenbaar verhaal over een tiener die worstelt met haar eigen identiteit. Een verhaal over keuzes moeten maken om jezelf te kunnen zijn, leren van je fouten, verliefdheid en vriendschap. Yvonne Deinert heeft zich erg goed weten in te leven in de gedachtewereld van tieners en ze heeft een fijne schrijfstijl, waardoor het verhaal soepel leest en geloofwaardig is. Ik denk dat elke (ex-)tiener zich wel in iets kan herkennen; de aan je hoofd zeurende ouders, het vervelende broertje, nooit geld hebben voor wat je écht hebben wil, niet helemaal jezelf kunnen zijn zonder oordelen van anderen… Het midden van nergens is een fijne Young-Adult roman en een zeer geslaagd debuut. Ik ben nieuwsgierig naar wat Yvonne nog meer voor ons in petto heeft.
ISBN 9789022563076 Uitgever: Boekerij 296 pagina’s Verschenen: februari 2013 Originele titel: I hunt killers Vertaald door: Lia Belt
“Stel je voor: een prachtige, zonnige dag en adembenemend natuurschoon… Jammer alleen van dat lijk.
Jasper Dent, die liever Jazz wordt genoemd, is een leuke, aardige jongen. Charmant zelfs, zouden sommigen zeggen. Maar hij is ook de enige zoon van de beruchtste seriemoordenaar ter wereld, een vader die de ‘quality time’ met zijn zoon soms wel erg letterlijk nam. Jazz heeft plaatsen delict gezien op een manier waar politieagenten een moord voor zouden doen: door de ogen van de dader.
Jazz’ vader zit al jaren achter de tralies, maar toch duiken er ineens overal lijken op. Alweer. Om te bewijzen dat moord echt niet in zijn genen zit besluit Jazz de politie te helpen met zijn unieke kennis van zaken. Maar is hij wel zo anders dan zijn vader…?
Barry Lyga (1971) schreef al eerder YA-romans, waarvan Boy Toyen Fanboyand Goth girlde bekendste zijn. Ik jaag op killers wordt alom gezien als zijn doorbraak. Hij woont en werkt in New York.”
“Jazz had plaatsen delict gezien zoals agenten zouden willen dat ze die konden zien: door de ogen van de crimineel. De vader van Jazz – William Cornelius ‘Billy’ Dent – was de beruchtste seriemoordenaar van de eenentwintigste eeuw.”
Tiener Jasper ‘Jazz’ Dent woont bij zijn dementerende oma in het slaperige dorpje Lobo’s Nod. Hij is een aardige en charmante jongeman met een vriendinnetje, Connie, en een beste vriend, Howie. Toch is Jazz geen gewone jongen, hij draagt namelijk het stempel ‘zoon van Billy Dent, de beruchte seriemoordenaar’… Zijn jeugd is verre van normaal verlopen; hij is door zijn vader compleet gehersenspoeld en ingewijd in het “vak” van seriemoordenaar. Jazz heeft dingen en plaatsen gezien die een kleine jongen niet zou horen te zien. Een paar jaar geleden is zijn vader opgepakt door de sheriff van Lobo’s Nod en heeft hij levenslang gekregen. Sindsdien probeert Jazz een normaal leven te leiden, maar hoe normaal is je leven als je zo’n jeugd en opvoeding hebt gehad? Jazz twijfelt continue aan zichzelf; zal hij uiteindelijk niet net zo worden als Goeie Ouwe Pa? Is hij niet voorbestemd om ook seriemoordenaar te worden? De kennis van zaken heeft hij in ieder geval. Maar Jazz probeert zijn kennis ten goede te laten komen door de politie te helpen met de jacht op een moordenaar die in Lobo’s Nod rondwaart. Hij is er zelfs van overtuigd dat het een seriemoordenaar betreft, maar daar wil de sheriff niet aan. Jazz’ hulp wordt in eerste instantie afgeslagen, maar als er een tweede lijk opduikt lijkt de sheriff van mening te veranderen…
Ik jaag op killers is een heerlijk gruwelijke Young Adult-thriller, soms zelfs grenzend aan het horror-achtige, die niet geschikt is voor tere zieltjes. Het verhaal wordt verteld vanuit Jazz’ perspectief en het is even wennen aan de gedachtegang en twijfels van een jongen die heeft meegemaakt wat hij heeft meegemaakt. Intrigerend is het zeker! Je begint je zelf ook af te vragen, waar hij zelf ook zo bang voor is, of zijn menselijke gevoelens echt zijn of gesimuleerd en of hij zijn “killer” instinct altijd zal weten te bedwingen. “Mensen zijn belangrijk” is het mantra wat hij steeds voor zichzelf herhaalt om maar niet die grens over te gaan. Het vertelperspectief van tiener Jazz en de (daardoor?) niet al te ingewikkelde schrijfstijl maken het boek voor mij echt wel een Young Adult-thriller. Wat niet betekent dat het vervelend lezen is voor een volwassene. Na het lezen van dit gruwelijke boek, wat eindigt met een cliffhanger, zie ik in ieder geval uit naar het vervolg!
