‘We gaan het voorzichtig aanpakken,’ zei Don terwijl hij zijn blik weer liet rusten op het kistje dat Rodney vasthield. ‘We nemen secundaire wegen en vermijden de hoofdwegen.’
‘Wanneer?’ vroeg Rodney.
‘Morgen.’
En dat was dat.

Mijn mening 
Ik ben gék op de bijzondere, meeslepende en aangrijpende verhalen van T.J. Klune, dus verheugde me enorm op deze nieuwe vertaling! Even een verrassing bij binnenkomst: de vorige drie boeken waren dikkerds en dit is een dunnetje! Niet dat ik dat nu (ja, nog steeds een leesdip) heel erg vond, haha. Kon dit in flink minder pagina’s een net zo’n bijzonder verhaal worden?

Don zei: ‘Ik denk aan je. Aan je gezicht. Je ogen. Je geest. Ik ben echt nog steeds verliefd op je.’
‘Weet ik,’ zei Rodney.

Don (72) en zijn man Rodney (78) gaan met de camper op een laatste roadtrip. Een hele belangrijke roadtrip van Maine naar Washington, want ze hopen nog op tijd ergens te kunnen zijn. Er is nog íets wat ze moeten doen. En of ze het gaan redden is de grote vraag, want de wereld zal binnenkort vergaan, opgeslokt door een zwart gat… Over ongeveer dertig dagen, maar het kán ook al eerder gebeuren. En ze zullen heel voorzichtig moeten zijn onderweg en niet de hoofdroutes kunnen volgen, want het is chaos out there.
Onderweg ontmoeten ze zeer verschillende mensen. Mensen die in ontkenning zijn, mensen die rustig afwachten, mensen die er nog het meeste uithalen, mensen die krankzinnig geworden zijn…
En hoe dichter ze bij het einde komen, hoe dichter ze tot elkaar komen en zich afvragen of ze het allemaal wel goed gedaan hebben…

‘Misschien halen we het niet eens. We hebben alleen een schatting van hoeveel tijd we nog hebben. Misschien komt het eind wel vandaag. Of morgen.’

Ja, ook dit is weer een heel bijzonder (queer) verhaal! Heel anders door de lengte van het verhaal, heel anders door het (beangstigend) realistische onderwerp (want zeg nou eerlijk, de kans dat de wereld naar de kl… gaat wordt toch steeds groter?), dus niet echt fantasy dit keer, geen magie, meer een roman.
‘Gewoon’ één laatste roadtrip van twee mannen op leeftijd die al veertig jaar samen zijn, heel wat hebben meegemaakt samen, nog altijd enorm veel van elkaar houden, en nu samen het einde tegemoet gaan en nog één ding moeten doen. Een roadtrip met bijzondere ontmoetingen, een roadtrip met veel nadenken en herinneringen ophalen. En ondanks dat je weet dat ze op weg zijn naar het einde, toch stiekem die hoop…
Ik werd helemaal meegevoerd hun aangrijpende verhaal in. Ik wou het verhaal eigenlijk niet uitlezen, niet weten (terwijl je wel weet) hoe het af zou lopen. Maar ik kón gewoon niet stoppen met lezen… Waar zijn Don en Rodney nou precies naar onderweg? Naar wie? Naar wat? Waarom? Ik had wel een beetje een voorgevoel de hele tijd, maar werd ook nog verrast, heel erg fijn.
Het einde van de wereld nadert… En op deze roadtrip kom je erachter dat er heel verschillende manieren zijn waarop mensen daarmee omgaan. Beangstigend, aangrijpend en ook weer een heel bijzonder en liefdevol verhaal. Anders dus, maar toch ook weer helemaal T.J. Klune. Niet mijn allerfavorietste (door het realisme?), maar ik heb het boek zeker wel verslonden! (En er zit ook weer heerlijk veel muziek in, dus op Spotify alweer een playlist opgezocht!)

‘Mars is weg. De maan is hierna aan de beurt, en dan is het doei, toedeledokie.’

Naar het eind van de wereld 
ISBN 9789062229215 – Uitgeverij Volt – 192 pagina’s – Verschenen: augustus 2026 – Vertaald door: Anneke Bok – Leeftijd: 16+?