Hij ging verder. ‘Ik snap dat het een hele tijd geleden is, maar je hebt toch vast wel iets over haar te vertellen?’
O ja. Nou en of. Heel veel. Ik zou zelfs een boek over Marlo en mij kunnen schrijven. Natuurlijk had ik iets over haar te vertellen. Hoe kon het anders?
Ik zei dat ik me niets meer herinnerde. En dat het me speet.

Mijn mening 
Een nieuwe Tatiana de Rosnay! Eén van mijn favoriete auteurs, dus dolblij als er een nieuwe roman verschijnt en meteen onwijs benieuwd en onwijs veel zin om het te lezen! Ik was echt helemaal wég van haar vorige over Marilyn Monroe (love MM!), hoe zou deze, waarin Oscar Wilde (waar ik vrijwel niets van af weet) een rol heeft, zijn?

Ik herinner me dat ik de jaloezie als gif door mijn aderen voelde pompen. Ik kon niets doen om het te laten stoppen.
Dat vreemde meisje in haar zwarte trui. Die lage stem, dat Franse accent. Het meisje van wie ik dacht dat ze voor iedereen onzichtbaar was.
Dat meisje.

Londen, mei 2011. Audrey Dash (alleenstaande moeder van een tweeling) hoort op de radio dat auteur Marlo von Graf overleden is, verdronken in het Meer van Annecy, vlakbij haar huis in Frankrijk. Het is een schok, want Audrey ‘Speranza’ en Marlo ‘Isola’ kenden elkaar vroeger, ze studeerden in 1981 samen en werkten samen voor Creatief Schrijven aan een verhaal over Oscar Wilde. Een samenwerking die de twee heel verschillende meisjes nader tot elkaar bracht, maar die eindigde in een breuk…
Audreys eerste en enige roman flopte vervolgens, maar Marlo’s debuut in 2001 maakte van haar een succesvol schrijfster.
Nu blijkt dat Marlo haar laatste, onafgemaakte manuscript aan Audrey heeft nagelaten. Waarom? Wat wil Marlo hiermee zeggen? En wat wil ze voor boodschap overbrengen met het, zo blijkt, zeer persoonlijke verhaal? En wat is waarheid en wat niet??
Audrey wordt dertig jaar mee teruggenomen in de tijd, naar de tijd van haar eerste en enige grote liefde, de tijd van haar broze vriendschap en rivaliteit met Marlo, de tijd van hun onafgemaakte verhaal over Oscar Wilde…

… en we moesten vooral niet vergeten dat de magie van schrijven bestond uit de waarheid gebruiken en die omvormen tot leugens die uiteindelijk als twee druppels water op de werkelijkheid zouden lijken.

Het verhaal is meteen lekker pakkend als we beginnen in 2011 bij Audrey die het nieuws hoort over de dood van haar studievriendin van dertig jaar geleden. Naast het verhaal van Audrey in 2011 gaan we ook terug naar 1981, de studietijd van de twee dames, gezien vanuit Marlo, en de samenwerking en hun verhaal over Oscar Wilde, wat je later ook nog tussendoor in fragmenten te lezen krijgt! (Merkte dat ik helemaal betoverd raakte en ondertussen af en toe eens iets opzocht over Wilde!) Drie verhaallijnen dus, die uiteraard allemaal belangrijk zijn en op een of andere manier samenhangen, maar hoe? Love it!! Ik kon niet stoppen met lezen en heb, ondanks mijn nog steeds aanwezige (lees)dip, het boek in bijna één ruk verslonden. Zó meeslepend!
Heel erg mooi gedaan ook met de verschillende quotes door het boek heen, ik hou van quotes! Bij de delen een Daphne du Maurier quote, bij de Audrey-hoofdstukken een Oscar Wilde quote en bij de Marlo-1981-hoofdstukken quotes uit jaren ’80 liedjes. Heel sfeervol en passend allemaal.
Een prachtverhaal over de kracht van verhalen en het niet zo nauw hoeven nemen met de waarheid, en over vriendschap, liefde en jaloezie.
Echt weer een fantastische Tatiana de Rosnay vol sfeer en levensechte personages en geschiedenis die helemaal tot leven komt, of het nou werkelijkheid is of niet.
Onwijs genoten! En balen dat ik het boek alweer uit heb.

Maar waar was de waarheid? Hoeveel fantasie van de schrijver zat erin? Wie kon ik geloven? Ik had het gevoel dat ik gek werd.

Isola’s testament 
ISBN 9789026374562 – Uitgeverij: Ambo Anthos – 288 pagina’s – Verschenen: juli 2026 – Vertaald door: Marja Borg