Maar de feiten bleven, hoe dan ook. Vijf lange jaren later was Sam nog niet gevonden.

Korte inhoud 
“In het verlaten stadje Carralon Ridge wacht Ro Crowley op haar zoon. Het is de avond van Sams eenentwintigste verjaardag. Maar Sam komt nooit thuis.
Het enige spoor: een paar voetafdrukken in het stof, bij een rij leegstaande huizen. Voetstappen naar binnen en voetstappen naar buiten. Hij was hier geweest en hij was alleen.
Vijf jaar later keert Ro terug. Carralon Ridge is nu echt een spookstad; de mensen zijn vertrokken, de kolenindustrie liet alleen ravage achter. Ro zoekt nog altijd naar antwoorden. De waarheid over haar verdwenen kind ligt hier, ergens. Bij de mensen die zijn gebleven. Of bij wat ze verbergen.”

Ze ademde in en inhaleerde het gruis en de zwavel die nu evengoed bij het weefsel van het stadje hoorden als zijn bomen en weiden. Toen opende ze de deur van de hut en liep naar buiten om zich bij het restant van haar gezin te voegen.

Mijn mening 
Over het algemeen vind ik de psychologische thrillers van Jane Harper heerlijk beklemmend. De vorige vond ik wat minder, maar de rest… En natuurlijk de verfilmingen! Heerlijk! Héél erg veel zin in deze nieuwe dus!

Drie verlaten huizen in het buitengebied van het stadje Carralon Ridge. Voetafdrukken van één persoon in het stof. Een verlaten huurauto. Een zoon die nooit is thuisgekomen voor zijn 21e verjaardagsetentje…
Vijf jaar later is Ro Crowley weer even terug in het stadje, zoals ieder jaar op haar zoon Sams verjaardag en verdwijningsdag. Zij verliet Carralon vlak na zijn verdwijning, haar man Griff bleef. Hij is er eentje van een handjevol mensen die nog in het spookstadje wonen. Een ooit zo hechte gemeenschap die door de kolenmijn steeds meer en meer opgeslokt wordt.
Ro hoopt nog altijd antwoorden te vinden. Er moet toch íets te vinden zijn? Íemand moet toch íets weten van de gebeurtenissen op die dag vijf jaar geleden? Ze besluit nog één keer te gaan graven en te pogen de geheimen en leugens in en om het stadje te ontrafelen, voordat er geen stadje meer overblijft…

Zo! De sfeer was meteen vanaf het begin énorm pakkend! BAF! Gegrepen… Heerlijk. Eerst de proloog met de laatste momenten van Sam: wat deed hij daar bij die verlaten huizen? wat zocht hij? wat is er met hem gebeurd en waarom?… Je weet niets. Dan vijf jaar later zijn moeder Ro die weer in het stadje is en nog altijd hoopt (een spoor van) haar zoon te vinden.
Dat spookstadje, de mensen die vertrokken zijn na een goed bod van de mijn in het begin, of later uit bittere noodzaak met amper wat geld voor hun huis, of zelfs zonder ook maar een cent van de mijn… En dan die mensen die al die jaren al standhouden, te koppig zijn om te vertrekken, die wrok koesteren tegen degenen die wel vertrokken zijn… Al die gevoelens! Pfff! Wat houdt ze daar? Sentiment? Schuldgevoel? Waaraan willen ze eigenlijk vasthouden?
En daarnaast de zwaarte van het verdriet van Ro (vertrokken), haar (ex)man Griff (gebleven) en hun dochter Della (vertrokken). De onwetendheid, de rouw, het verlies, de afstand tot elkaar, dat sprankje hoop… Intens! Heel aangrijpend ook.
Langzaam ontrafel je met Ro het gebeuren uit het verleden en wat de mensen verborgen hebben gehouden. De geheimen, de leugens… Onwijs meeslepend, onwijs beklemmend! Spannend door de benauwende sfeer, de setting in dat verloren stadje, en doordat je zo lang in spanning blijft over wat er gebeurd is met Sam en waarom.
Wat heb ik genoten van dit verhaal! En wat zou ik hier ook weer graag een verfilming van zien! Weer een echte Jane Harper.

Sam was een klein figuurtje op de grond. Hij bevond zich voor Warrens huis en liep door de tuin. Hij was bijna bij de veranda aangekomen. Hij keek niet omhoog, hoe vaak Ro hem daar ook in stilte om had gesmeekt vanaf de andere kant van het scherm. Hij leek totaal niet op de drone te reageren en was zich er mogelijk niet eens van bewust.

Als laatste weg 
ISBN 9789400519695 – A.W. Bruna Uitgevers – 416 pagina’s – Verschenen: april 2026 – Vertaald door: Catalien van Paassen, Willem van Paassen