84 Charing Cross Road – Helene Hanff

Als je toevallig langs Charing Cross Road 84 komt, kus het van me! Ik ben het zoveel verschuldigd.’  Helene Hanff

Korte inhoud
Een vriendschap in brieven tussen Helene Hanff uit New York en de medewerkers van Marks & Co, een antiquarische boekhandel op Charing Cross Road 84 in Londen.
In de late jaren ’40 van de twintigste eeuw leest Helene een advertentie waar in staat dat de Londense boekhandel Marks & Co gespecialiseerd is in boeken die niet meer in druk zijn. Alles wat zij zou willen hebben is in New York absoluut niet te krijgen. Ze schrijft een brief, niet vermoedend dat deze eerste paar regels het begin zijn van een jarenlange correspondentie. Continue reading

De man die alles achterliet – Tanya Commandeur

De man die alles achterliet - Tanya Commandeur

David zou ongetwijfeld vertellen dat zijn moeder een snoepwinkel naast de barbierszaak bestierde. Dat dat een kwestie van pure noodzaak was, omdat zijn vader hen jaren geleden had verlaten om zijn geluk in Amerika te beproeven.

Korte inhoud
De man die alles achterliet is een historische roman van Tanya Commandeur, gebaseerd op het verhaal van haar betovergrootvader.

Holland-Amerika, begin twintigste eeuw: David Buijser is elf jaar als zijn vader Johannes het gezin in de steek laat. Jaren later volgt David het spoor naar New York, waarbij hij zijn doel voor ogen houdt: de man leren kennen die zoveel op hem zou lijken.” Continue reading

Blogtournee: De kooi – Josh Malerman

De kooi
Samenvatting
“Ooit was dit een mooi huis in een leuke buitenwijk van Detroit. […] Maar wie er deze ochtend komt, ziet dat de ramen zijn afgedekt met karton en planken. […] Zo wonen ze met z’n drietjes. Ze gaan nooit lang naar buiten. En als ze gaan, doen ze een blinddoek om.
De kinderen hebben de wereld buitenshuis nooit gezien. Zelfs niet door het raam. En Malorie heeft al meer dan vier jaar niet buiten de muren gekeken.”

Vier jaar geleden: Op het moment dat Malorie ontdekt dat ze zwanger is, begint het: mensen zien íets en worden krankzinnig. Ze vallen mensen aan en plegen zelfmoord. Wat is er aan de hand?
De mensen worden steeds angstiger, schermen eerst zoveel mogelijk hun ogen af en uiteindelijk worden ramen en deuren afgeschermd. Langzaamaan raken de straten steeds meer verlaten. Continue reading

Veroordeeld – Karin Slaughter

Opmaak 1
ISBN 9789023487241
Uitgever: Cargo
480 pagina’s
Verschenen: mei 2014
Originele titel: Cop Town
Vertaald door: Ineke Lenting

Achterflap:

“Op haar eerste dag bij het politiekorps van Atlanta wordt Kate Murphy direct geconfronteerd met de pesterijen en vooroordelen van haar mannelijke collega’s. Daarbij is het de slechtst mogelijke dag om te beginnen, want een seriemoordenaar die het heeft voorzien op agenten heeft zojuist een nieuw slachtoffer gemaakt en de stad lijkt een broeinest van geweld. Maar Kate is niet de enige vrouw die het moeilijk heeft. Maggie Lawson stapte in de voetsporen van haar oom en haar broer om zichzelf voor hen te bewijzen als politieagent. Als ze ontdekt dat haar broer Jimmy feiten achterhoudt in zijn verklaring over de aanslag besluit ze met haar nieuwe partner Kate op onderzoek uit te gaan. Ondanks de tegenwerkingen van hun mannelijke collega’s volgen Maggie en Kate het spoor van een moordenaar van wie ze zeker weten dat hij opnieuw zal toeslaan. Maar wanneer? Het spoort leidt hen naar de duisterste schaduwen van Atlanta, waar iemand zijn oog op Kate heeft laten vallen…

Karin Slaughter (1971) groeide op in een kleine stad in Georgia en woont tegenwoordig in Atlanta. In Nederland zijn van haar thrillers als meer dan drie miljoen exemplaren verkocht.

Recensie:

“Dezelfde modus operandi. Hetzelfde gebrek aan aanwijzingen. Geen getuigen. Geen patroonhulzen. Geen vingerafdrukken. Geen verdachten.
Op het bureau werd de moordenaar al de Atlanta Shooter genoemd.”

Atlanta 1974, een seriemoordenaar heeft net zijn vijfde slachtoffer gemaakt, alle vijf politieagenten, en de zesde heeft ternauwernood kunnen ontsnappen. Het hele politiekorps is bloeddorstig en de sfeer in de stad is meer dan grimmig.
In een tijd waarin blank en zwart niet met elkaar door één deur gaan, huiselijk geweld en handtastelijkheden normaal lijken en volgens mannen vrouwen helemaal niet thuishoren in het politievak, begint Kate Murphy aan haar eerste werkdag als politieagent. De vraag is of ze niet voor het eind van de dag gillend het bijltje er bij neer zal gooien. Maar Kate, wiens man in de oorlog gesneuveld is, wil zich bewijzen tegenover haar rijke ouders en geeft niet zomaar op, hoe zwaar de baan ook is en hoe slecht ze ook behandeld wordt door haar collega’s. Kate krijgt Maggie Lawson als partner, zij is in de voetsporen getreden van haar oom en broer Jimmy en weet als geen ander hoe moeilijk het is als vrouw in het mannenwereldje vol vastgeroeste ideeën.
Als Maggie erachter komt dat haar broer Jimmy, de agent die ontkomen is aan de Shooter, feiten over de aanslag achterhoudt, is ze vastberaden om samen met Kate achter de waarheid te komen. In tegenstelling tot hun mannelijke collega’s die alleen maar bloed ruiken, gaan de twee vrouwen, noodgedwongen op eigen houtje, op zoek naar gerechtigheid. Langzaam komen ze de Shooter op het spoor, maar niet zonder gevaar voor eigen leven. Vooral Kate is haar leven niet zeker, want wie is die man die al haar stappen nagaat en van plan is haar binnenkort te vermoorden?

“Het bewijs tegen Kate was zonneklaar. Fox had pagina’s vol geschreven op zijn klembord. Ze was een leugenaar. Ze was een charlatan. Ze was een buitenstaander.
Waarom schoot hij haar dan niet gewoon dood?”

Karin Slaughter heeft met Veroordeeld haar eerste stand-alone thriller geschreven. Ik was even bang dat ik de bekende hoofdrolspelers, vooral Will en Sara, heel erg zou missen, maar dit verhaal had me zo te pakken dat het heel erg meeviel. Ze heeft de jaren ’70 echt tot leven weten te brengen; de alcohol (ook onder werktijd), sigaretten, drugs, (sekse)discriminatie, maar ook de muziek en de mode, je ziet het allemaal zo voor je. Tenenkrommend gewoon hoe grof en respectloos de vrouwelijke agenten behandeld worden. En hoe de scheiding tussen blank en zwart er nog zo erg was, ondanks het feit dat er al jaren burgerrechten waren, je kunt het je bijna niet voorstellen.

Veroordeeld is weer een steengoede thriller zoals we die van Karin Slaughter gewend zijn, maar het verhaal heeft nog meer diepgang dan haar andere boeken, door het levendige sfeerbeeld van het grimmige Atlanta van de jaren ’70 en de (oorlogs-)geschiedenis van Kate’s familie. Leuk dat Karin Slaughter ons kleine landje een rol heeft gegeven in haar verhaal en nog leuker dat ze de Nederlandse oma van Kate Judith heeft genoemd 😉
Ondanks dat Veroordeeld een stand-alone wordt genoemd hoop ik toch op een vervolg. Ik ben wel benieuwd hoe het verder zal gaan met deze twee stoere dames in die tijden van grote veranderingen. Maar ik kan me ook wel verheugen op een nieuwe Will en Sara!

Ik heb dit boek samen met Jenny gelezen voor onze Boekenwurmenclub als boek van de maand juni. Haar recensie vind je hier.

Ik ben Pelgrim – Terry Hayes

Ik ben pelgrim_omslag.indd
ISBN 9789022997130
Uitgever: AW Bruna
736 pagina’s
Verschenen: 11 februari 2014
Originele titel: I am Pelgrim
Vertaald door: Henk Popken

‘De enige thriller die je dit jaar moet lezen.’ – Yorkshire Post

Pelgrim is de codenaam van een man die niet bestaat.
De geadopteerde zoon die uitgroeide tot een van de beste spionnen. De regisseur van een uiterst geheime eenheid binnen de Amerikaanse spionagedienst. Een man die, voordat hij van de aardbodem verdween, het ultieme boek schreef over forensisch onderzoek.
Het is datzelfde boek dat hem een jaar later in een obscuur hotel in Manhattan doet belanden, waar het lichaam van een onherkenbaar verminkt jonge vrouw is gevonden.
Maar wat begint als een moordonderzoek zonder aanwijzingen, verandert in een zoektocht naar een onbekende vijand die een weerzinwekkend plan tot uitvoer wil brengen.

Terry Hayes is een oud-journalist en -scriptschrijver. Op 21-jarige leeftijd werd hij aangesteld als correspondent in New York. Twee jaar later werd hij onderzoeksjournalist, politiek commentator en columnist. Nadat hij ontslag had genomen werd hij producent van een invloedrijk actualiteitenprogramma en schreef hij diverse scripts voor bekende Hollywoodfilms. Terry Hayes is getrouwd en heeft vier kinderen. Ik ben Pelgrim is zijn debuut.(bron: www.awbruna.nl)

“Er zijn van die plekken die ik me mijn hele leven zal herinneren: het Rode Plein gegeseld door een hete wind, de slaapkamer van mijn moeder aan de verkeerde kant van 8-Mile Road in Detroit, de eindeloze tuinen van een welgesteld pleeggezin, een man die me wilde vermoorden in een verzameling ruïnes bekend als het Theater van de Dood.
Maar niets zit dieper in mijn geheugen gegrift dan een armoedige kamer in New York…”

Deel 1:
Het verhaal van een in een armoedige hotelkamer in New York gevonden vermoorde vrouw, liggend in een bad vol zwavelzuur, compleet onherkenbaar. De kamer is zo grondig schoon dat het het werk van een professional moet zijn. De hoofdpersoon van Ik ben Pelgrim, een “geest” (de naam “Pelgrim” wordt pas op de helft van het boek genoemd), herkent de werkwijze uit het boek over moderne forensische onderzoekstechnieken dat hij ooit schreef. Bij het uitgebreide onderzoek stuit de politie op een verbrand papiertje waar nog een paar nummers zichtbaar zijn, het lijkt om een telefoonnummer te gaan. Het netnummer van Turkije, het kengetal van Bodrum. Een plaats die nare herinneringen oproept bij Pelgrim.

En daarnaast het verhaal van Pelgrim, hoe hij nadat zijn moeder vermoord werd, met zijn vader al jaren uit zicht, opgenomen werd in een rijk pleeggezin. En hoe hij zich daar altijd heeft voorgedaan zoals hij dacht dat zij wilden, altijd een masker op had. Eigenlijk een geboren geheim agent. Na zijn studie medicijnen en psychologie wordt hij gerekruteerd als spion voor het supergeheime elitekorps “Division” waar hij het al gauw tot “Cowboy van Dienst” weet te schoppen, een hele hoge functie.
Na 9/11, iets wat geheime inlichtingendiensten zwaar aangerekend wordt, besluit Pelgrim het spionnenleven achter zich te laten en zich terug te trekken in Parijs.
Daar wordt hij opgespoord door Ben Bradley, rechercheur moordzaken van de NYPD.

“Met belachelijk weinig informatie en nog minder tijd kreeg ik de taak om datgene te vinden wat iedere geheim agent het meeste vreest: een man zonder radicale connecties, geen enkele vermelding in welke database dan ook en zonder strafblad. Een onbeschreven blad, een geest.”

Deel 2:
Het verhaal van “De Saraceen”, nog een geest, een Saoedi-Arabische man die na de onthoofding van zijn vader een steeds extremere moslim wordt en zint op wraak, om die wraak te kunnen nemen besluit hij dat hij het “probleem” het beste bij de kern aan kan pakken: de VS. Na jaren van voorbereiding, gevechtstraining en een studie medicijnen heeft hij het ultieme wapen uitgevonden…

Ben Bradley had Pelgrim nooit moeten kunnen vinden, er hadden geen sporen naar hem mogen leiden. Pelgrim besluit terug te gaan naar New York om de sporen die er kennelijk toch zijn grondig uit te wissen. Hij raakt onbedoeld bevriend met Bradley en zijn vrouw en wordt door de rechercheur af en toe om hulp gevraagd bij moordzaken.

“’We hebben een naam nodig, iets waaraan we je kunnen herkennen,’ voegde de president eraan toe. ‘Heb je nog voorkeuren?’
… ‘Pelgrim,’ antwoordde ik kalm.
… ‘Oké, dat wordt het dus: Pelgrim.’”

Deel 3:

Pelgrim wordt op een dag weer het spionnenleven ingesleurd voor nog één laatste zaak, omdat hij de perfecte man ervoor is: hij moet De Saraceen zien te vinden voor het te laat is…
Hij wordt naar Turkije gestuurd om daar een kruimelspoor te volgen. Omdat hij een alibi nodig heeft wordt bedacht dat hij daar als FBI agent heen gaat die de dood van een Amerikaans staatsburger komt onderzoeken. Een rijke jonge man die een paar dagen eerder in Bodrum zelfmoord zou hebben gepleegd. Er blijkt meer aan de hand te zijn en Pelgrim accepteert de doodsoorzaak niet zonder meer. De zaak krijgt echt hem te pakken.
Ondertussen gaat de jacht op de identiteit van De Saraceen ook gewoon door…

“We hadden een naam, we hadden een identiteit, we hadden een man op wie we konden jagen.”

Deel 4:

Pelgrim lijkt De Saraceen te hebben geïdentificeerd. Het spoor leidt hem naar Saoedi-Arabië. Wat volgt is een bloedstollende race tegen de klok en een ontzettend spannende ontknoping…

Door een enorm enthousiaste blog van AW Bruna’s Saskia Hausel over dit boek, waarin er niet veel over de inhoud werd prijsgegeven, maar je wel enorm lekker gemaakt werd, reageerde ik op de oproep om je op te geven als vooruitlezer. Aangezien de oproep zo’n succes was heeft de uitgeverij besloten er een blogtournee van te maken, en ik ben een van de gelukkigen die mee mag doen! De lijst met deelnemers vind je hier.

Ik heb er voor mijn doen lang over gedaan om dit boek uit te lezen en niet alleen doordat het zo’n dikke pil is. Als het een eigen boek was geweest moet ik eerlijk toegeven dat ik het na deel 1, of misschien deel 2, had opgegeven. Dat komt omdat het genre spionage/terrorisme, meer dat van mijn man is dan van mij (waarmee ik niet wil beweren dat het een mannenboek is!). Baldacci, Ludlum, Clancy, ik ben ervan overtuigd dat het goede schrijvers zijn, maar mijn smaak is het gewoon niet, terwijl manlief ze wel verslindt. En omdat het verhaal wel heel erg gedetailleerd is met veel verhaallijnen, er gebeurt zoveel dat het mij af en toe verwarde.
Maar het was een recensieboek en er waren al zoveel enthousiaste berichten over, dat ik vond dat ik door moest en uiteindelijk blij ben dat ik hem uitgelezen heb!
Feit is namelijk dat het gewoon een goed en sterk verhaal ís, daar kun je niet omheen. Het verhaal zit heel goed in elkaar, de personages en hun achtergronden zijn flink uitgediept, het verhaal is beangstigend realistisch en Terry Hayes weet op een knappe manier alle verhaallijnen aan elkaar te knopen. Er is geen puzzelstukje wat overbodig blijkt te zijn geweest aan het einde van het boek.
Vanaf deel 3 begon er voor mij ook echt een James Bond-vaart in te komen en veel meer spanning, dus de laatste twee delen heb ik wel in no time uitgelezen.
Ik hoop dat er een verfilming komt van dit boek, want dit verhaal vraagt erom om op het witte doek te verschijnen. Mijn uiteindelijke conclusie is dan toch dat ik Ik ben Pelgrim een top spionage thriller vind die ik, als ik sterren zou geven, vier sterren zou toedelen. Misschien niet “de énige thriller die je dit jaar moet lezen”, maar toch zeker wel een must read.

Jenny van Jennysbookcase en ik hebben Ik ben Pelgrim ook gebombardeerd tot boek van januari en februari in onze Boekenwurmenclub. Wat zij van het boek vindt lees je hier.

Follow my blog with Bloglovin

Ik jaag op killers – Barry Lyga

Ik jaag op killers
ISBN 9789022563076
Uitgever: Boekerij
296 pagina’s
Verschenen: februari  2013
Originele titel: I hunt killers
Vertaald door: Lia Belt

“Stel je voor: een prachtige, zonnige dag en adembenemend natuurschoon… Jammer alleen van dat lijk.

Jasper Dent, die liever Jazz wordt genoemd, is een leuke, aardige jongen. Charmant zelfs, zouden sommigen zeggen. Maar hij is ook de enige zoon van de beruchtste seriemoordenaar ter wereld, een vader die de ‘quality time’ met zijn zoon soms wel erg letterlijk nam. Jazz heeft plaatsen delict gezien op een manier waar politieagenten een moord voor zouden doen: door de ogen van de dader.

Jazz’ vader zit al jaren achter de tralies, maar toch duiken er in­eens overal lijken op. Alweer. Om te bewijzen dat moord echt niet in zijn genen zit besluit Jazz de politie te helpen met zijn unieke kennis van zaken. Maar is hij wel zo anders dan zijn vader…?

Barry Lyga (1971) schreef al eerder YA-romans, waarvan Boy Toy en Fanboy and Goth girl de bekendste zijn. Ik jaag op killers wordt alom gezien als zijn doorbraak. Hij woont en werkt in New York.

“Jazz had plaatsen delict gezien zoals agenten zouden willen dat ze die konden zien: door de ogen van de crimineel. De vader van Jazz – William Cornelius ‘Billy’ Dent – was de beruchtste seriemoordenaar van de eenentwintigste eeuw.”

Tiener Jasper ‘Jazz’ Dent woont bij zijn dementerende oma in het slaperige dorpje Lobo’s Nod. Hij is een aardige en charmante jongeman met een vriendinnetje, Connie, en een beste vriend, Howie. Toch is Jazz geen gewone jongen, hij draagt namelijk het stempel ‘zoon van Billy Dent, de beruchte seriemoordenaar’… Zijn jeugd is verre van normaal verlopen; hij is door zijn vader compleet gehersenspoeld en ingewijd in het “vak” van seriemoordenaar. Jazz heeft dingen en plaatsen gezien die een kleine jongen niet zou horen te zien.
Een paar jaar geleden is zijn vader opgepakt door de sheriff van Lobo’s Nod en heeft hij levenslang gekregen. Sindsdien probeert Jazz een normaal leven te leiden, maar hoe normaal is je leven als je zo’n jeugd en opvoeding hebt gehad? Jazz twijfelt continue aan zichzelf; zal hij uiteindelijk niet net zo worden als Goeie Ouwe Pa? Is hij niet voorbestemd om ook seriemoordenaar te worden? De kennis van zaken heeft hij in ieder geval.
Maar Jazz probeert zijn kennis ten goede te laten komen door de politie te helpen met de jacht op een moordenaar die in Lobo’s Nod rondwaart. Hij is er zelfs van overtuigd dat het een seriemoordenaar betreft, maar daar wil de sheriff niet aan. Jazz’ hulp wordt in eerste instantie afgeslagen, maar als er een tweede lijk opduikt lijkt de sheriff van mening te veranderen…

Ik jaag op killers is een heerlijk gruwelijke Young Adult-thriller, soms zelfs grenzend aan het horror-achtige, die niet geschikt is voor tere zieltjes. Het verhaal wordt verteld vanuit Jazz’ perspectief en het is even wennen aan de gedachtegang en twijfels van een jongen die heeft meegemaakt wat hij heeft meegemaakt. Intrigerend is het zeker! Je begint je zelf ook af te vragen, waar hij zelf ook zo bang voor is, of zijn menselijke gevoelens echt zijn of gesimuleerd en of hij zijn “killer” instinct altijd zal weten te bedwingen. “Mensen zijn belangrijk” is het mantra wat hij steeds voor zichzelf herhaalt om maar niet die grens over te gaan.
Het vertelperspectief van tiener Jazz en de (daardoor?) niet al te ingewikkelde schrijfstijl maken het boek voor mij echt wel een Young Adult-thriller. Wat niet betekent dat het vervelend lezen is voor een volwassene. Na het lezen van dit gruwelijke boek, wat eindigt met een cliffhanger, zie ik in ieder geval uit naar het vervolg!

Follow my blog with Bloglovin

De Duivelkolonie – James Rollins

De duivelkolonie
ISBN 9789024532889
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
478 pagina’s
Verschenen: oktober 2011
Originele titel: The devil colony
Zevende deel in de SIGMA-reeks

“Het Amerikaanse continent herbergt een eeuwenoud geheim, de waarheid zal alles veranderen…

Diep in de Rocky Mountains wordt in een verborgen grot een spectaculaire ontdekking gedaan: honderden gemummificeerde lijken in indiaanse kledij, vreemde dolken en een vervloekte schat.
Dan vindt, recht voor het oog van de toegestroomde media en protesterende indiaanse groeperingen, een ontploffing plaats. Een bomaanslag?

Painter Crowe, directeur van Sigma en zelf half indiaans, raakt persoonlijk betrokken bij de zaak als zijn nichtje, die verdacht wordt van de aanslag én van grafroof, door een oude vijand van Sigma wordt opgejaagd.

Het wereldbedreigende geheim van de grot voert het Sigmateam naar de sluimerende vulkanen van IJsland en de verschroeiende woestijnen in het zuidwesten van de Verenigde Staten.Maar kunnen Painter, Grayson Pierce en de anderen de waarheid achterhalen voordat het mysterie alles vernietigt?

Geschiedenis, wetenschap, spiritualiteit, razende actie en adembenemende spanning: dat typeert de Sigma-boeken van James Rollins.

James Rollins is het pseudoniem van de Amerikaans schrijver Jim Czajkowski. Hij publiceerde verschillende avonturenthrillers, waaronder een serie boeken in de Sigma-reeks.

Ik heb dit boek gelezen voor Boekreviews.nl.

 “’Goud’… De gehele binnenkant van de schedel was bekleed met het edelmetaal. Fortescue streek met zijn vinger over het inwendige oppervlak van een van de schedelhelften. Pas nu zag Billy het onregelmatige reliëf van het gouden oppervlak. Het zag eruit als een ruwe kaart, met gestileerde bomen, gegraveerde bergen en bochtige rivieren. In het oppervlak waren ook tekens gekrast, die letters zouden kunnen zijn.”

1779: in opdracht van Thomas Jefferson worden bij een opgraving bij een Indiaanse grafheuvel in Kentucky een rijkbeschilderde bizonhuid en een enorme met goud beklede schedel gevonden. Ze zouden magische krachten bezitten.

Heden: twee vrienden gaan op jacht naar een oude Indianenschat in de Rocky Mountains. Ze gaan af op een verhaal van de Indiaanse opa van een van hun twee. Er zou een schat verborgen liggen die het daglicht nooit meer mag aanschouwen, of er zal een ramp van wereldformaat plaatsvinden.
Ze vinden de grot van de legende en als ze er binnengaan treffen ze iets heel bizars aan: honderden gemummificeerde lijken in Indiaanse kledij, die collectief zelfmoord lijken te hebben gepleegd. En in een ruimte verderop verschillende kisten.
Als de vondst bekend wordt raakt alles in een stroomversnelling. Er vindt een explosie plaats, schijnbaar door een Indiaanse actievoerster, maar is de impact niet veel groter dan hij zou moeten zijn van zo’n kleine bom? Wat is er aan de hand met de vallei waar de vondst gedaan is? Het gebied lijkt zichzelf te vernietigen… Waaruit bestaat de schat dat het zo’n natuurramp kan bewerkstelligen?
Het SIGMA team van Painter Crowe raakt betrokken bij de zaak als blijkt dat zijn nichtje verdacht wordt van de bomaanslag en opgejaagd wordt door een uiterst machtige en gevaarlijke internationale organisatie “Het Gilde”.

“Zijn team bestond uit geselecteerde soldaten uit de Special Forces – mannen en vrouwen met een bijzonder hoog IQ of een unieke scherpzinnigheid. Hij rekruteerde hen persoonlijk en onderwierp hen vervolgens aan een bijscholing in verschillende wetenschappelijke disciplines om als veldagenten voor de afdeling research en ontwikkeling van het ministerie van Defensie te gaan werken. Teams werden de wereld in gestuurd om op te treden tegen mondiale dreigingen.”

Met behulp van een Indiaanse professor weet Kai, het nichtje van Crowe, te ontsnappen en belanden zij samen met het SIGMA team in een race tegen de klok, een race om de wereld te redden en om uit handen te blijven van het machtige Gilde, dat hen steeds een stap voor lijkt te zijn.
Ze treden onder andere in de historische voetsporen van Lewis en Clark, die in 1804 in opdracht van president Thomas Jefferson een expeditie leidden door het westen van de Verenigde Staten. Wat was de daadwerkelijke bedoeling van die expeditie? Er blijkt meer achter te zitten dan altijd gedacht is.
De hele geschiedenis van Amerika zoals die bekend is lijkt op de schop te liggen…

De Duivelkolonie is een avontuur vol actie wat je beetpakt vanaf de eerste pagina en niet meer loslaat tot je het uit hebt. En zelfs dan blijft er een hoop stof tot nadenken over…
Het boek begint heel intrigerend met historische en wetenschappelijke kanttekeningen, over de Onafhankelijkheidsverklaring en Nanotechnologie. Waar je die voor nodig hebt blijkt gaandeweg in het verhaal. Het is fijn om dan die achtergrondinformatie te hebben.
James Rollins weet de gebeurtenissen zo te beschrijven dat je het gevoel hebt dat je naar een film zit te kijken. Het verhaal is een fijne combinatie van actie, avontuur, spanning, historie en wetenschap, allemaal goed in balans.
Dat het het zevende deel is in de reeks merk je eigenlijk niet, er zijn weinig onduidelijke verhaallijnen. Hooguit mis je een beetje voorgeschiedenis van de hoofdpersonen, maar dat stoort niet en doet absoluut niet af aan het verhaal.
Ik heb ooit wel eens het eerste deel in de reeks gelezen, Steen der wijzen, en ga nu zeker de andere vijf boeken op mijn nog-te-lezen lijstje zetten.
James Rollins schrijft een beetje in de trant van Dan Brown en Matthew Reilly, dus als je van hun boeken houdt, zou ik deze reeks zeker proberen!

Follow my blog with Bloglovin

De teruggekeerden – Jason Mott

DeTeruggekeerden
ISBN 9789034753212
Uitgever: Harlequin
384 pagina’s
Verschijnt: 27 augustus 2013
Originele titel: The returned

“Op een zonnige dag in augustus 1966 verdrinkt  de achtjarige Jacob, zoon van Lucille en Harold Hargrave. Bijna vijftig jaar later staat hij voor hun deur. Blakend van gezondheid, nog steeds acht jaar oud.

Een Jacob is niet de enige die is teruggekeerd uit de dood. Overal in de wereld duiken Teruggekeerden op, en al gauw zijn het er zo veel dat steeds meer mensen zich bedreigd voelen. Niemand begrijpt waarom het gebeurt, hoe het mogelijk is. Maar één ding is zeker: in de chaos die volgt zal iedereen uiteindelijk een keuze moeten maken.

Jason Mott studeerde poëzie en literatuur aan de University of North Carolina. Zijn gedichten werden in diverse literaire tijdschriften en dichtbundels gepubliceerd, wat hem een nominatie voor de Pushcart Prize Award opleverde, een prestigieuze literaire prijs die aan onder anderen John Irving en Raymond Carver werd toegekend.”

Ik heb dit boek gelezen voor de Not Just Any Book Club, in ruil voor een recensie kon je het boek al lezen voordat het officieel in de winkel lag.

In 1966, op zijn achtste verjaardag, verdrinkt Jacob, het zoontje van Lucille en Harold Hargrave. Bijna vijftig jaar later staat hij, nog steeds acht jaar oud, gezond en wel bij hun op de stoep. Hij wordt thuisgebracht door Het Internationaal Bureau voor de Teruggekeerden. Zij zorgen ervoor dat de Teruggekeerden zoveel mogelijk teruggebracht worden naar waar ze vandaan komen, ze duiken namelijk overal en nergens ter wereld op, Jacob is lang niet de enige.
De eerste vraag die Het Bureau stelt aan de familie van een Teruggekeerde is: “Wilt u hem houden?” Lucille is ervan overtuigd dat het haar zoontje echt is, Harold weet niet goed wat ervan moet denken, wat is “het”? Maar ze besluiten hem te houden en te proberen hun leven weer een beetje op te pakken, ook al zijn ze inmiddels oude mensen.
Maar in hun altijd zo vredige plattelandsstadje Arcadia begint chaos te heersen, er zijn mensen die de Teruggekeerden zien als een wonder van God en er zijn mensen die vinden dat ze weer net zo hard mogen verdwijnen als ze gekomen zijn. Er worden steeds meer en meer Teruggekeerden naar Arcadia gebracht, waar ze in de schoolgebouwen ondergebracht worden, wat eigenlijk inhoudt dat ze gewoon opgesloten worden. Soldaten bewaken het stadje en de school en handhaven de orde, op hun manier.
Op een gegeven moment, als ze geen gehoor geven aan de oproep om Teruggekeerden binnenshuis te houden, worden Jacob en zijn vader opgepakt. Harold besluit bij zijn zoon te blijven in de school. Lucille komt zo vaak mogelijk langs om voor eten en schone kleding te zorgen. Maar de privileges worden minder en minder en de situatie in Arcadia en de rest van de wereld begint te escaleren. Angst en chaos overheersen.
Je begint je af te vragen: Hoe moet dit aflopen? Hoeveel Teruggekeerden kunnen er nog bij? Waarom keren ze terug en wat zijn ze precies?

En dan nu het moeilijke gedeelte, want wat vond ik van het boek? Ik moet eerlijk zeggen dat ik mezelf heb moeten dwingen het uit te lezen, ik moest er tenslotte een eerlijke recensie over kunnen schrijven. Was dat niet het geval geweest had ik het boek al snel weggelegd. Ik vond het absoluut geen thriller, zoals hij wel genoemd wordt op de cover, echte spanning zat er niet in. Het verhaal had naar mijn mening niet genoeg diepgang, ik vond het traag, vroeg  me steeds af waar het heen ging met het verhaal en snapte na het uitlezen nog steeds de bedoeling van de schrijver niet. Waarom keerden ze terug uit de dood? Waarom “nu”? Waarom verdwijnen sommigen op gegeven moment weer? Wat zijn ze eigenlijk; mensen van vlees en bloed of zijn ze toch anders dan wij?
Ik blijf benieuwd naar de tv-serie die er in Amerika aan zit te komen naar aanleiding van dit boek, want ik ben heel benieuwd wat ze daar met het verhaal doen, of er daar meer antwoorden komen en ze er meer spanning in weten te brengen. Want intrigerend is het onderwerp natuurlijk wel. Maar het boek zal ik niet gauw aanraden aan iemand…

Follow my blog with Bloglovin