Optimisme is dodelijk – Susin Nielsen

De eerste keer dat ik de Bionische Man zag, zat ik van top tot teen onder de glitter.
Het was een doorsnee vrijdagmiddag bij creatieve therapie.

Korte inhoud
De zestienjarige Petula de Wilde is nogal voorzichtig. En dat is zacht uitgedrukt. Ze is ervan overtuigd dat het ongeluk op de loer ligt, klaar om haar te bespringen, dus sluit ze zich zoveel mogelijk af van de wereld: ze schudt het liefst geen handen, zal nooit een straat schuin oversteken en loopt liever een blok om dan langs een steiger te wandelen. Petula was niet altijd zo: een ongeluk heeft de ooit vrolijke knutselaar in deze bange muis veranderd. En daarom moet ze wekelijks een of ander therapeutisch kunstklasje volgen met de andere kneusjes van school. Een ramp, tot Jacob in de groep verschijnt – een ongeleid projectiel met een kunstarm – en haar op sleeptouw neemt. Hij weet Petula met een bizar en hilarisch project langzaam maar zeker weer de gewone wereld in te trekken. Maar ook hij draagt een geheim met zich mee…

‘Zestien, sinds vorige week. Maar de leeftijd daargelaten, het is wetenschappelijk vastgesteld dat optimisten in het algemeen tien jaar eerder overlijden dan pessimisten.’
‘Dat kan ik maar moeilijk geloven.’
‘Logisch, u bent een optimist…’

Auteur
“Susin Nielsen wilde altijd schrijfster worden. Nou ja, eigenlijk musicalster, maar ze kon niet zingen, niet dansen en nauwelijks acteren. Dus ze ging schrijven voor de Canadese televisie. Na aan veel series te hebben meegewerkt trok ze de stoute schoenen aan en schreef haar eerste boek, dat meteen een succes werd – en daarna hield ze niet meer op. Wij zijn allemaal moleculen was Nielsens eerste boek bij Lemniscaat.”

Of ze waren dom, of het waren optimisten. Hoogstwaarschijnlijk allebei. ‘Ik overleef jullie allemaal,’ mompelde ik in mezelf.

Mijn mening
Wat een heerlijke titel én ondertitel heeft dit boek! “Pas op: levensgevaarlijk”! En de cover is ook zo lekker aantrekkelijk. Tijdens het verhaal kom je erachter waar het “gehandwerkte” uiterlijk voor staat, de hoofdpersoon was voordat hét gebeurde ontzettend creatief op allerlei gebieden. Echt de perfecte cover dus!

Petula (16) moet sinds de dood van haar kleine zusje van haar ouders op creatieve therapie, vrijdagmiddag op school. Ze zit daar samen met andere beschadigde jongeren, een lekker chaotisch geheel.
Sinds het overlijden van haar zusje is Petula onwijs voorzichtig geworden en een echte pessimist. Ze raakt op school niemand en bijna niets aan, en anders is er desinfecterende gel, ze loopt met een grote boog om een bouwterrein heen én ze laat niemand meer dichtbij komen. Tot Jacob met zijn robotarm (de Bionische Man) op het toneel verschijnt…
Jacob brengt leven in het ‘Knutselen voor Krankzinnigen’ clubje, brengt ze nader tot elkaar en weet Petula langzaam weer tot bloei te brengen en tussen hen bloeit ook iets moois op. Iedereen stort uiteindelijk zijn hart uit bij hem, maar hijzelf blijft gesloten. Hij verschuilt zich achter zijn camera. Welk geheim, welk verdriet draagt Jacob met zich mee?

Ik heb dit boek echt in één ruk uitgelezen! Het leest heerlijk en had me gewoon te pakken vanaf de eerste bladzijde en wou me niet meer loslaten… Het raakte me echt heel erg, het verdriet van Petula, hoe ze daardoor geworden is, de trieste kant van Jacob, het geheim wat hij met zich meedraagt, ik leefde heel erg mee met de levensechte hoofdpersonen. Naast onwijs ontroerend, ik heb met de tranen in mijn ogen gezeten, is het verhaal ook ontzettend grappig. Petula heeft voor alles en iedereen bijnamen en haar pessimisme is soms gewoon erg grappig, haar opmerkingen of gedachten doen je dan echt gniffelen. En zwijmelen kon ik ook, bij de opbloeiende liefde tussen Petula en Jacob.

Optimisme is dodelijk is een verhaal over verdriet en schuldgevoelens, maar ook over vriendschap en liefde. Het ontroert, het is lief en het is grappig, kortom: een geweldig boek!

Optimisme is dodelijk
ISBN 9789047708933 – Uitgever: Lemniscaat – 264 pagina’s – Verschenen: februari 2017 – Originele titel: Optimists die first – Vertaald door: Lydia Meeder en Barbara Zuurbier

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *